Poradnia

• Komunijne przyjęcie

  2011-05-11 10:28:53

  Jesteśmy z żoną zaproszeni na Pierwszą Komunię Świętą mojego chrześniaka. Z niechęcią myślę o rowerach, laptopach i innych nie wiadomo jakich prezentach, które chłopiec ma dostać, a które zagłuszą to, co najważniejsze. Wiem też, że podczas komunijnego przyjęcia rodzice chcą podawać alkohol. Boją się, że jeśli tego nie zrobią, dalsza rodzina nie zostawi na nich suchej nitki. Najchętniej w ogóle nie szedłbym na to przyjęcie. Stanisław

  Obawy, że prezenty zagłuszą to, co w tym dniu jest najważniejsze, są uzasadnione. Żyjemy jednak w takiej a nie innej kulturze i nie zmienimy panującego zwyczaju.Możemy go jedynie zewangelizować.
  My kupiliśmy niedawno na prezent komunijny bogato ilustrowany Atlas Świata i życzyliśmy dziecku, aby książka pomogła mu poznawać piękno świata stworzonego przez Pana Boga, poznawać ludzi różnych kultur i miejsca na ziemi, gdzie ludzie wielbią Pana Boga w różnych językach itd. Taką małą teologię można przygotować do każdego prezentu – do laptopa i roweru też. A odpowiedni komentarz czy dedykacja mogą pomóc dziecku bardziej być, niż mieć.
  O alkoholu natomiast warto porozmawiać z rodzicami dziecka. Może to wzbudzić w nich refleksję o własnej godności, swoim zdaniu i nielękaniu się tego, co ludzie powiedzą. Warto też zapytać, co dla nich znaczy „podawanie alkoholu”, bo on może być podawany z godnością, jak naprawdę królewski napój, a nie jak trunek, którym się „oblewa komunię”. Tę rozmowę trzeba prowadzić taktownie, tak by chrześniak i jego rodzice nie poczuli się odrzuceni, a więc okazywać im akceptację i życzliwość.
  
  Jerzy Grzybowski

  ---

  Założyciel (wraz z żoną Ireną) i moderator ruchu Spotkania Małżeńskie, którego podstawową formą pracy są weekendowe rekolekcje o charakterze warsztatów. Autor wielu książek poświęconych problematyce rodzinnej. Ma dwie córki.
  

   

• Świadectwo wiary

  2011-02-02 16:39:35

  Jesteśmy głęboko wierzącą i praktykującą rodziną, mieszkamy w wielkim mieście. Córka, która w tym roku idzie do liceum, oświadczyła, że nie powie kolegom w nowej klasie, że jest wierząca, bo w gimnazjum rówieśnicy wyśmiewają ją z tego powodu (choć chodzą na lekcje religii). Zapowiedziała, że jeśli ktoś ją zapyta, to nie zaprzeczy, ale sama nie będzie się wychylać. A przecież katolik powinien dawać świadectwo wiary… DAGMARA Więcej»

  Katolik powinien dawać świadectwo wiary, ale warto pomyśleć, w jaki sposób. Według mnie bardzo ważną wskazówkę przynosi List św. Jana: „Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, lecz czynem i prawdą” (1 List św. Jana, rozdział 3, werset 18). Owocem życia chrześcijańskiego jest – dodam za Świętym Pawłem – miłość, radość, pokój, cierpliwość, dobroć, życzliwość, wierność,  łagodność, opanowanie (List do Galatów, rozdział 5, wersety 22-23). Świadectwem będzie więc prawdomówność, koleżeńskość, życzliwość, uczynność, prostolinijność w postępowaniu Pani córki, a równocześnie stronienie od imprez młodzieżowej subkultury i zachowań sprzecznych z etyką katolicką. Ważna będzie przy tym także jej radość życia.
  Zwykle takie osoby prędzej czy później ktoś pyta: „To ty jesteś wierząca?”. I choć twierdząca odpowiedź często spotyka się z ironicznym komentarzem, to ten ktoś na ogół jest szanowany. Pani córka nie musi więc mówić wszystkim w szkole, że jest wierząca, ale dawać swoją postawą prawdziwe świadectwo wiary. Może uda jej się dzięki temu zaprosić koleżankę czy kolegę na spotkanie religijnej wspólnoty, jeżeli jest z jakąś związana.
  
  Jerzy Grzybowski

• Mąż kontra szwagier

  2011-02-02 16:33:46

  Mąż siostry ma trudny charakter i ciągle się przechwala. Ja i rodzice staramy się nie reagować, ale mój mąż nie potrafi przemilczeć i zawsze podczas spotkań rodzinnych dochodzi do kłótni. Próbuję, tak jak cała reszta, jakoś załagodzić sytuację, a mąż ma do mnie o to pretensje – uważa, że żona powinna być po jego stronie. Gdy mu powiedziałam, że nie chcę się przez niego poróżnić ze swoją rodziną, obrażony oświadczył, że on się nie zmieni, a ja mogę na rodzinne imprezy chodzić bez niego. Nie wiem, co robić. ANETA Więcej»

  Przyczyny powstawania napięć, o jakich Pani pisze, mogą być różne. Niewykluczone, że przechwałki szwagra, a tym samym zwracanie na siebie uwagi, świadczą o niezaspokojonej potrzebie uznania. Dlatego warto czasem docenić coś naprawdę dobrego i ważnego, co ta osoba zrobiła, nawet jeśli się tym przechwala. Zachowanie Pani męża może sugerować, że on ma podobny problem: niskie poczucie własnej wartości i niezaspokojoną potrzebę uznania. Dlatego nie może znieść czyichś przechwałek i kłóci się ze szwagrem – w ten sposób odreagowuje swoje niespełnione marzenia i aspiracje. 
  Zachęcam Panią do ułatwienia mężowi budowania poczucia jego własnej wartości: radzę doceniać jego osiągnięcia, nawet te drobne, mówić, jak bardzo jest dla Pani ważny. A do sprawy rodzinnych imprez proszę wrócić w spokojnej rozmowie. Słowa, że mąż nie zamierza przestać ich zakłócać i że może Pani chodzić tam bez niego, padły w gniewie. Gdyby jednak mąż przy tym obstawał, warto przemyśleć, jak on będzie się czuł i jakie skutki przyniesie Waszemu małżeństwu Pani samotny udział w rodzinnych spotkaniach. Może w takiej sytuacji lepiej z nich zrezygnować? Trzeba pamiętać, że Wasza – czyli Pani i Pani męża – więź jest tutaj najważniejsza.

  Jerzy Grzybowski

• Moje małżeństwo było fikcją

  2010-10-15 21:43:29

  Jeszcze wczoraj wydawało mi się, że jesteśmy dobrym małżeństwem. Dziś grunt usunął mi się spod nóg. Dowiedziałem się, że te wszystkie lata były stracone – żona nigdy mnie nie kochała, a tylko wobec innych stwarzała pozory udanego małżeństwa. Jesteśmy dwanaście lat po ślubie, mamy dwoje dzieci. Żona chce rozwodu. To chyba niemożliwe! Co ja mam robić? Potrzebuję pomocy, natychmiast! Roman

  Rozumiem, że przeżywa Pan bardzo silne emocje. Przede wszystkim trzeba poczekać, aż zmniejszy się ich intensywność, i wtedy pomyśleć, co naprawdę można zrobić. I to jest ta natychmiastowa pomoc, której może Pan sobie sam udzielić. Trzeba spokojnie przeanalizować sytuację. Z Pana listu wynika, że bardzo długo żyliście obok siebie, ale w dwóch światach: Pan w iluzji, że wszystko między Wami jest w porządku, żona zaś w poczuciu rozczarowania i niespełnionych oczekiwań wobec Waszego małżeństwa. Być może nie dzieliła się z Panem tymi trudnymi uczuciami z obawy przed odrzuceniem i tak długo tłumiła je w sobie, aż przysłowiowa bomba wybuchła. Albo też mówiła o tym, co ją boli, ale czuła się niewysłuchana przez Pana i – w konsekwencji – znów zamykała się w sobie. Żona mówi teraz, w emocjach, o rozwodzie, ale to nie musi oznaczać, że naprawdę tego chce. Może to być – pośrednio wyrażone – uczucie gniewu, bezsilności i rozpaczy. Trzeba więc poczekać, aż małżonka odzyska spokój. Może ten gwałtowny wybuch stworzy szansę na rozmowę i porozumienie? Na pewno nie wolno przejść nad tym do porządku dziennego, gdyż sytuacja może się szybko powtórzyć. Nie należy traktować chwilowego opadnięcia emocji jak rozwiązania problemu.  W rozmowie – a zapewne niejedna będzie potrzebna – powinien Pan się nastawić na bardzo uważne słuchanie. Starać się dosłyszeć i przyjąć to, co żona powie. Nie robić jej wymówek, a ewentualne pretensje z jej strony przyjmować bez komentarza. Okazać zrozumienie, że ona tak to przeżywa.
  Ważne, by swoich trudnych emocji – tego przerażenia i zaskoczenia, jakimi Pan podzielił się w liście – nie podsycać w sobie, nie żywić. Ten kryzys może stać się szansą na pogłębienie Waszej więzi – i warto ją wykorzystać. Warunkiem jest jednak wzajemne słuchanie i rozumienie, przebaczenie, a w ślad za tym wspólna strategia: co zrobić, by wzmocnić więź. Taka strategia, a raczej jej owoce, mogą na nowo rozbudzić fascynację, bliskość, radość i satysfakcję z bycia razem.
  
  Jerzy Grzybowski

• Chcę, by syn wrócił do żony

  2010-10-15 21:40:49

  Mój syn jest żonaty od 10 lat, niedawno urodziło mu się trzecie dziecko. Dzień po porodzie oznajmił, że przez Internet poznał dziewczynę. Wyprowadził się do niej. Starałam się nakłonić syna do powrotu do żony i dzieci: najpierw spokojnie, ale potem poniosły mnie emocje i usłyszał ode mnie dużo przykrych słów. Syn ma pretensje, że mieszam się w jego sprawy. Staram się wspierać synową ze wszystkich sił. Co jeszcze mogę zrobić? Jadwiga

  Być może Pani syn nie był przygotowany na przyjęcie trzeciego dziecka. Być może zabrakło w jego małżeństwie rozmów na ten temat, oczekiwania na dziecko i wspólnego dojrzewania do przyjęcia go, nawet jeśli było nieplanowane. Może trzecia ciąża była tematem tabu? Dobrze, że wspiera Pani synową, to na pewno da jej poczucie bezpieczeństwa. Proszę pomóc jej odkryć, co spowodowało rozluźnienie jej więzi z mężem, zanim doszło do zdrady. Nie należy używać ostrego i raniącego języka w rozmowach z synem – to może spowodować, że on zamknie się w sobie i odetnie się od Pani. Zamiast krzyczeć, warto próbować naprowadzić go na to, co w nim samym jest dla niego trudne. Syn przeżywa bunt i ucieczkę od sytuacji, z którą sobie nie poradził. Bez poczucia, że został wysłuchany i zrozumiany, nie będzie chciał niczego w sobie zmienić. Oczywiście syn powinien wiedzieć, że nie akceptuje Pani jego decyzji, ale zarazem czuć, że nie jest Pani jego wrogiem. To może wpłynąć na chęć powrotu syna do żony.
  
  Jerzy Grzybowski
  
  
  
  
  

• Wolą osobno?!

  2010-10-15 21:38:48

  Przez wiele lat klękaliśmy wieczorem całą rodziną i modliliśmy się – najpierw swoimi słowami, potem odmawialiśmy „Ojcze nasz” i inne modlitwy. Ostatnio starsza córka (16 lat) oświadczyła, że ma dość tego teatrzyku i woli modlić się sama. Obstaje przy tym, choć proponowaliśmy, by zmieniła naszą wspólną modlitwę, jak chce. Młodsza córka (14 lat) poszła w jej ślady. Nie wierzymy, że będą się modliły same. Czy mamy zmuszać je do wspólnej modlitwy? Piotr i Urszula

  Zmuszanie do modlitwy to najgorsze rozwiązanie, skuteczne na krótką metę. Najważniejsze, by córki nie czuły się teraz gorsze i mniej kochane przez rodziców. Powiedzcie im, że jest Wam bardzo przykro, ponieważ wspólna modlitwa to przejaw wspólnej więzi z Panem Bogiem i Wam, rodzicom, bardzo na tym zależy. Tylko tyle. Wieczorami módlcie się razem z żoną w intencji swoich córek. W ewentualnych rozmowach z dziećmi na tematy religijne dzielcie się własnym świadectwem więzi z Panem Bogiem – nie tej formalnej, polegającej na wypełnianiu praktyk religijnych, ale więzi osobowej z Jezusem żywym. A może kryzys modlitwy u dzieci jest wyzwaniem dla Was samych do pogłębienia tej więzi?
  
  Jerzy Grzybowski

• TRZYMAĆ SIĘ ZA RĘCE

  2010-09-19 19:17:22

  Jesteśmy prawie 3 lata po ślubie. Wszystko układało się wspaniale, dopóki nie straciliśmy pracy. Teraz jest bardzo trudno. Mnie w końcu udało się znaleźć pracę, ale nie czuję się w niej dobrze, a w dodatku zarabiam grosze. Z mężem jest jeszcze gorzej: od roku bezskutecznie szuka pracy. To go przygnębia i zniechęca do rozsyłania kolejnych podań. Nie mam siły dalej go wspierać, bo sama jestem tym wszystkim załamana. Wierzę, że w końcu Pan Bóg zwróci ku nam swą twarz, bo inaczej nie wiem, jak to wszystko się skończy... TERESA

  Pan Bóg zawsze ma zwróconą swą twarz do Państwa. Jego miłość do Was zachęca Was, abyście kochali się nawzajem, szczególnie w tym trudnym czasie, tak jak On Was umiłował (por. Ewangelię według św. Jana, rozdział 15, werset 12). Pamiętam, jak  z moją żoną przed wieloma laty przeżywaliśmy podobne kłopoty. Jeden z moich nauczycieli akademickich powiedział mi wtedy: „Jurek, tylko uważajcie na wzajemne relacje, bo takie sprawy odbijają się na małżeństwie”. Chodzi o to, by w razie trudności zewnętrznych mocno trzymać się za ręce – dosłownie i w przenośni. Chodzi o wzajemne wspieranie się, okazywanie sobie życzliwości, wyrozumiałości, o dialog pełny miłości, o wzajemne zrozumienie, zaufanie, o dodawanie odwagi i nadziei we wszystkich sprawach.
  PO to, by problemy, jakie przeżywacie, nie odbijały się negatywnie na Waszej więzi, lecz wręcz przeciwnie – umocniły ją. Wiem, że to trudne. Ale o siłę do tego warto prosić Pana Boga. Warto ją czerpać ze swego rodzaju akumulatora tej mocy, jakim jest Sakrament Małżeństwa.   
  
  Jerzy Grzybowski

• NA ZMIANĘ DO KOŚCIOŁA

  2010-09-19 19:15:05

  Jedno z naszych dzieci ma dwa i pół roku, drugie rok. Do kościoła chodzimy razem, we czworo. Mąż zazwyczaj bardziej uważa na synka, ja na córeczkę. Jednak ja nie mogę się skupić, bo ciągle pilnuję dzieci. Często patrzę na nie odruchowo i nie śledzę tego, co się dzieje na ołtarzu. Mąż reaguje podobnie. Zaczynamy się zastanawiać, czy takie wspólne chodzenie ma sens. Może lepiej na razie chodzić na zmianę, a dzieci zostawiać w domu? ANNA

  Jesteście Państwo w takim okresie wspólnego życia, w którym Wasza uwaga w sposób oczywisty skupiona jest na dzieciach. To jest bardzo Boża sprawa. Ważna jest teraz Wasza wspólna obecność – z tym całym tak zwanym rozproszeniem – przy Panu Bogu. Wspólne przebywanie w świątyni jest trwaniem przy Panu Bogu w taki sposób, jaki jest Wam dostępny na tym etapie życia. Nie jest on ani lepszy, ani gorszy od włączania się w słowa liturgii, medytowania czytań. Waszą liturgią jest teraz po prostu bycie przy Panu Bogu. Chodzenie do kościoła na zmianę brałbym pod uwagę tylko wtedy, jeżeli dziecko swoim zachowaniem przeszkadza innym w uczestniczeniu we Mszy św., a wszystkie Wasze próby, by temu zapobiec są bezowocne.
  
  Jerzy Grzybowski

• DAĆ MI SIĘ PROWADZIĆ

  2010-09-19 19:12:52

  Próbowałam namówić mojego męża na pojednanie z jego pierwszą żoną. On twierdzi, że bardzo ją kocha, prosił ją o powrót, ale nic z tego nie wyszło. Skończyło się rozwodem. Bardzo chciał mieć dzieci, ale podejrzewa, że jego żona robiła wszystko żeby ich nie mieć. (…) Chciał zacząć nowe życie ze mną. W końcu uległam. Zostałam jego „cywilną” żoną i urodziłam córeczkę. Sąd kościelny uznał, że małżeństwo mojego męża nadal jest ważne. Mąż jednak chciałby mieć drugie dziecko, lecz ja nie wiem co na to Pan Bóg? Miał on na pewno wobec mnie jakiś wspaniały plan, a ja się pogubiłam. Nie cofnę czasu. Czy powinnam się rozwieść? ZOFIA

  Zdarza się, że bardzo długo nie wiemy, jakie są naprawdę plany Pana Boga wobec nas. Negatywna odpowiedź sądu kościelnego w sprawie stwierdzenia nieważności Pani „cywilnego” męża nie przekreśla zbawienia. Ważne, aby Bóg był zarówno u Pani, jak i u Pani męża zawsze na pierwszym miejscu. Warto Go pytać, co macie robić dalej. Powinniście troszczyć się o Wasze jak najlepsze życie chrześcijańskie. Uczęszczać na Mszę Świętą, brać udział w rekolekcjach odpowiednich do Waszej sytuacji, a w niedalekiej już przyszłości wspólnie zatroszczyć się o przybliżanie Pana Boga Waszej córeczce. Potrzebna jest modlitwa, lecz nie tylko „pacierz”, ale całe codzienne życie w Jego obecności. Potrzebna jest wielka troska o wzajemną miłość, szacunek, zrozumienie, przebaczenie, dialog.
      Ludziom pogubionym- jak sama Pani siebie nazywa – Pan Bóg pomaga się odnaleźć. Zwłaszcza tym, którzy nie szukają kruczków prawnych, żeby obejść Jego przykazania, ale przyznają, że nie są w porządku wobec siebie nawzajem i wobec Pana Boga. Przepisy kościelne pozostają w mocy, są potrzebne , ale Pan Bóg przyjmuje do wiadomości obecną sytuację i nie przestaje kochać. Mówi: zło dobrem zwyciężaj, a nie złem. Nie można zła naprawiać wyrządzaniem innego zła. Zawsze trzeba wybierać większe dobro. Może w pragnieniu dobrego życia z Panią i pragnieniu drugiego dziecka prze Pani męża ukryta jest chęć zadośćuczynienia Panu Bogu za zaistniałą sytuację? Warto jednak rozważyć także Wasze rozejście się i podjęcie przez Pani trudu samotnego wychowania dziecka. Po to, by nie zamykać sobie, a także Pani „cywilnemu” mężowi, drogi do przyjmowania Komunii św. i nie promować sytuacji rodzinnych nieuregulowanych w Kościele.
      Wszelkie decyzje musicie podjąć oboje w głębi sumienia, bez ulegania jakimkolwiek sugestiom zewnętrznym. Śmiem twierdzić, że Wasza odpowiedź będzie miła Panu Bogu. Najważniejsze,to po prostu dać Mu się prowadzić.
  
  Jerzy Grzybowski