Spotkania z gwiazdami

Dziennikarstwo to styl życia

Urszulę pasjonują nauki orientalne, studiowała iranistykę. Witold z wykształcenia jest historykiem. Mają dwóch synów: 22-letniego Piotra i 14-letniego Pawła. Nieprzypadkowo chłopcy noszą imiona patronów Rzymu. Ich rodzice na podróż poślubną wybrali właśnie Wieczne Miasto. Dziś pracują tu jako korespondenci Telewizji Polskiej. W lipcu państwo Rzepczakowie będą obchodzili dwudziestopięciolecie pożycia małżeńskiego. Uroczystość ta zbiegnie się ze ślubem ich starszego syna.

◗ Czy dobrze jest, gdy małżonkowie pracują razem?

Urszula Rzepczak: Na początku pracowałam z różnymi kamerzystami, którzy włączali kamerę tylko w określonych godzinach. Jednak nie ma to jak gra do jednej bramki. My z Witkiem tak właśnie gramy.

Oddajemy się pracy. Nie lubimy leniuchować. Pracujemy razem i to jest cudowne. Nie chciałabym pracować z kimś obcym! Muszę jednak przyznać, że wadą jest to, że o pracy rozmawiamy nawet po powrocie do domu. Ale na nasz warkocz życia składa się pasja przeplatana z pracą i codziennością. Bycie dziennikarzem to nie jest zawód, ale styl życia.

◗ Sądzicie, że Wasza rodzina ucierpiała z tego powodu, że jesteście dziennikarzami?

Urszula: Czasami widziałam, że dzieci chciały mieć tylko rodziców, a nie rodziców – dziennikarzy. Tego dowiódł nam Paweł, gdy wybraliśmy się do Wenecji. Zmuszeni byliśmy wykupić dwa kursy gondolą. W czasie pierwszego filmowaliśmy, a drugi zażyczył sobie syn, by przeżyć go tylko ze swoimi rodzicami.

Jako matka do tej pory – i chyba teraz bardziej niż kiedyś – przeżywam fakt, że zostawiłam jednego syna w Polsce. Wyjazd do Rzymu był dla nas typową emigracją. Kiedy pracowaliśmy dla Polsatu, przygotowywaliśmy cotygodniowe programy podróżnicze. To oznaczało kilka dni poza domem. Mieliśmy wyrzuty sumienia i pragnęliśmy wrócić w te same miejsca razem z dziećmi. Dlatego nasze wyjazdy rodzinne są efektem poczucia, że coś dzieciom zabraliśmy.