Fot. BE&W

Wiosna to wyzwanie dla rodziców nastolatków. Po zimowym uśpieniu budzą się hormony. Szczera rozmowa to dobry początek. W każdej sytuacji, przed wypowiedzeniem własnego zdania, warto wysłuchać dorastającej pociechy. Niech powie wszystko, co ma wam do powiedzenia. Najpierw słuchajcie, potem zadawajcie pytania. Każda decyzja poprzedzona długą rozmową ma większą szansę na spokojne przyjęcie jej przez dziecko. Jeśli postanowiliście powiedzieć „nie”, zróbcie to spokojnie, ale stanowczo. Dokładnie uzasadnijcie swoją decyzję.

Gdy się zakocha

Nasza córka zakochała się. Godzinami rozmawia przez telefon ze swoim ukochanym, a gdy kończy rozmowę, zaczyna zajmować się swoim wyglądem. Ciągle przegląda się w lustrze. Poprawia fryzurę, maluje usta, by po chwili je wytrzeć. Przed każdym wyjściem z domu okupuje łazienkę. Na zwróconą uwagę czy choćby żart reaguje potokiem nieprzyjemnych słów. Nie chce o niczym rozmawiać.

Nie wszystkie nastolatki zwierzają się z tego, co przeżywają. Czasem, zakochując się, całkowicie tracą głowę. Przestają się uczyć, interesować tym wszystkim, co dotąd je pochłaniało, izolują
się od dorosłych. Ważny jest tylko obiekt ich westchnień. Idealny, wymarzony i czasem tajemniczy. Innym razem afiszują się ze swoją miłością, nie odstępując ukochanej czy ukochanego nawet na chwilę, przytulając się i całując na ulicy, w sklepie i w szkole. Nagle mnóstwo czasu spędzają w łazience i przed lustrem. Teraz interesują się głównie tym, jak wyglądają, czy się podobają, czy wciąż są – dla niej/dla niego – atrakcyjni/atrakcyjne?

Postarajcie się poważnie traktować te uczucia i próbować wyjść dziecku naprzeciw:

◗ Jeśli nastolatek chce rozmawiać o swojej miłości, wtedy przede wszystkim nastawcie się na słuchanie. Doceńcie, że dorastające pociechy chcą mówić o swoich uczuciach.

◗ Okażcie zainteresowanie, ale nie bądźcie zbyt natrętni, dociekliwi i wścibscy.

◗ Jeśli nastolatek nie prosi was o rady, nie próbujcie ich dawać.

◗ Nie komentujcie, nie oceniajcie i przede wszystkim nie okazujcie swojego niezadowolenia, nawet jeśli wybranek serca waszego dziecka nie całkiem przypadł wam do gustu.

◗ Pamiętajcie, że w tak gorącym okresie najistotniejsze jest bycie obok nastolatka, akceptowanie go i pokazywanie mu, że zawsze jesteście razem z nim.

◗ Czasem nastolatek zakocha się w osobie o wiele starszej, innym razem w kimś, kogo się obawiacie, bo wiecie, że pali, pije czy narkotyzuje się. Wtedy wasza interwencja jest niezbędna, chociaż też powinna być bardzo delikatna. Nie możecie stracić zaufania dziecka, bo jego zaufanie do was jest teraz szczególnie ważne.

Późno wraca do domu

Karol domaga się coraz późniejszych powrotów do domu. Tłumaczy, że tylko on musi wracać tak wcześnie, bo jego kolegom rodzice pozwalają o wiele dłużej przebywać poza domem. Coraz częściej się spóźnia, a na zwracaną uwagę odpowiada, że byłoby inaczej, gdybyśmy zezwolili na późniejsze powroty. Czasem przesuwamy godzinę, ale i to nie pomaga. Karol wciąż nie dotrzymuje słowa, a kiedy ostatnio spóźnił się godzinę, powrót zakończył się rodzinną awanturą. Zapowiedzianą karę przyjął z uśmiechem, dodając, że już woli zostać w domu niż ośmieszać się przed innymi.

Zgoda na późniejsze powroty dziecka jest kolejnym krokiem w dorosłość. Nie to jest najważniejsze, że zabawa jest tak dobra, by ją przedłużać. Punktem honoru nastolatka jest pochwalenie się przed rówieśnikami: „Ja mogę wrócić później”. Jak ustalać godziny powrotów?

◗ W wyjątkowych sytuacjach – imieniny, urodziny albo prywatka – można pozwolić na późniejszy powrót, ale zawsze trzeba dbać o to, aby dziecko wracało bezpiecznie. Możecie zaproponować, że odbierzecie je z określonego miejsca. Możecie także umówić się, że zabiorą je rodzice przyjaciela albo zamówi taksówkę. Zdecydowanie odmówcie nocnych wędrówek po mieście. Nawet w miejscach pozornie bezpiecznych może przecież wydarzyć się coś nieprzewidywalnego.

◗ Jeśli ustalacie z dzieckiem godzinę powrotu, stanowczo domagajcie się punktualności. Nawet późniejszy powrót o umówionej porze jest lepszy od tego wcześniejszego, ale dokładnie niesprecyzowanego.

◗ Zachęcajcie dziecko, aby zawsze mówiło, gdzie się wybiera, u której koleżanki albo u którego kolegi będzie, pod jakim numerem telefonu… Wytłumaczcie, że nie jest to wasza ciekawość, ale to dla jego bezpieczeństwa.

◗ Jeśli nastolatek ciągle się spóźnia, zapowiedzcie, że przesuniecie godzinę powrotów na wcześniejszą. Dziecko musi nauczyć się, że kiedy wraca punktualnie, nabieracie do niego większego zaufania i spokojniej czekacie na te powroty.