Autor opisuje zwyczaje
władczyni. Dowiemy się wiele m.in. o jej relacjach z dziećmi, bliższymi
i dalszymi krewnymi, premierami Wielkiej Brytanii czy dziennikarzami.
Poruszone zostały także tak delikatne tematy, jak śmierć księżnej Diany,
stosunek królowej do religii czy kwestie finansowe dotyczące
utrzymywania dworu i królewskiej rodziny. Autor próbuje też rozszyfrować
tajemnicze niczym zagadki Sfinksa wypowiedzi królowej. Na przykład
w jej języku zdanie: „To bardzo interesujące” oznacza podobno brak
akceptacji dla wyrażonych przez kogoś poglądów i konieczność szybkiej
zmiany tematu rozmowy… Ze zdumieniem dowiadujemy się, że mistrzyni
etykiety, symbol brytyjskiej monarchii Elżbieta II wcale nie była
wychowywana na przyszłą władczynię, a wiadomość, że może objąć tron, spadła na nią i jej rodziców jak grom z jasnego nieba…(DN)
Marc Roche, Elżbieta II. Ostatnia królowa, W.A.B., Warszawa 2010, stron 293.