Spotkania z gwiazdami

Mówmy dzieciom prawdę

Joszko jest muzykiem multiinstrumentalistą i kompozytorem, od dziecka grał w zespole ojca, Józefa Brody. Debora pisze teksty piosenek, reżyseruje teledyski, produkuje płyty. I jest doskonałym organizatorem. A to przydaje się nie tylko w pracy artystycznej, ale i w harmonijnym życiu rodziny.

◗ Powiedział Pan, że Państwa małżeństwo to zrządzenie Boga, które połączyło odmienne światy. Jak do tego połączenia doszło?

Joszko: Pierwszy raz widzieliśmy się z Deborą na wieczorze autorskim Tomasza Budzyńskiego w 1997 roku, ale właściwie poznaliśmy się po koncercie kolęd w Lublinie w styczniu 1998 roku. Debora miała wtedy niecałe 17 lat! Oświadczyłem się po 3 tygodniach znajomości!

◗ Niesamowite! I zapewne niedługo potem był ślub?

Debora: Nie, po prawie 2 latach. Skończyłam szkołę i dopiero się pobraliśmy.

◗ Pani dorastała w Lublinie, Pan w okolicach Koniakowa. Podobno, mieszkając pod Lublinem, czuje się Pan jak w innym kraju?

Joszko: Trudno porównywać moje rodzinne strony – południe, góry – z Lubelszczyzną, ze wschodem. Wszystko jest inne: krajobraz, jedzenie, architektura, muzyka, język. Tu mówi się ze wschodnim akcentem, słowa tylko pozornie znaczą to samo. W Koniakowie „kluski” to kluski śląskie, a na Lubelszczyźnie „kluski” to makaron. Tradycyjna kuchnia jest zupełnie inna. W Koniakowie są kołocze. Na Lubelszczyźnie je się dużo kaszy. Kasza jest we wszystkim: w pierogach, w zupie, są nawet ciasta z kaszy. U mnie w górach kaszą karmimy kury… Nasz przysmak to kubuś – placek z ziemniaków.

Debora: Dla mnie to nowość, ale i tak największą niespodzianką były różnice w potrawach bożonarodzeniowych. To zupełnie inne tradycje. U nas wigilijny barszcz z uszkami, śledzie na tysiąc sposobów, kutia. U Joszka – zupa rybna, ziemniaki z kapustą, bryja, no i cała masa maleńkich ciasteczek.