Psychologia

Nasze korzenie

Edycja Świętego Pawła

Ktoś, kto nie ma własnych korzeni, nie jest w stanie stworzyć wspólnych, razem ze współmałżonkiem. W rodzinie, którą sam założy, będzie szukał tego, czego nie zaznał w dzieciństwie. Takie osoby oczekują od współmałżonka absolutnego  wsparcia i absolutnego poczucia bezpieczeństwa, mają wygórowane wymagania. A żaden człowiek nie może dać niczego absolutnego – to jest w stanie dać tylko Bóg.
Niektórzy z nas mają poczucie, że nie dostali od rodziców wystarczająco dużo miłości i akceptacji. Spróbujmy jednak przyjąć z wdzięcznością to, co oni nam dali. Darem, który każdy otrzymał od swojej matki i ojca, jest miłość, którą rodzice nas otaczali. Poświęcali się dla nas, troszczyli się o nas, towarzyszyli nam, obdarowywali wsparciem, dawali poczucie bezpieczeństwa. Zainwestowali swój czas i siły. Próbowali nam przekazać pewną filozofię życiową, którą sami się kierowali. Dobrze pamiętamy mądrości czy dewizy życiowe, które rodzice przywoływali w trudnych okolicznościach.
Pewien młody mężczyzna opowiadał mi, że jego ojciec w kryzysowych sytuacjach mawiał zawsze: „W imię Boże”. Nigdy nie obawiał się trudności, lecz pokonywał je z ufnością Bogu. A opat Burkhard Utz, który w czasach Trzeciej Rzeszy, niełatwych dla katolików, kierował opactwem Münsterschwarzach, mawiał: „Co ma być, to będzie” – i zawierzał wszystko Opatrzności. To dodawało mu sił.
Każdy z nas powinien zadać sobie pytanie, skąd brali siłę nasi rodzice. Dzięki czemu dawali sobie radę w życiu? Za czym tęsknili? Z odpowiedzi na te pytania również my będziemy mogli czerpać siłę w chwilach próby czy zwątpienia.
Kształtowali nas nie tylko rodzice, lecz także środowisko, w którym dorastaliśmy: religijne i społeczne. Poznałem wielu ludzi, którzy opowiadali mi o tym, jak bezpiecznie czuli się w swojej parafii, jak ogromne duchowe korzyści odnieśli z tego, że się angażowali, np. służyli jako ministranci czy lektorzy. Inni z kolei w szkole, w swojej klasie czuli się jak u siebie w domu. Często to nauczyciele kształtowali ich osobowość w większym stopniu niż rodzice, ponieważ poświęcali im uwagę, której ci uczniowie nie dostawali w domu.
Korzenie, nie zawsze związane z domem rodzinnym, odgrywają istotną rolę w naszym dorosłym życiu. Z korzeni pozyskuje się przyprawy (przymiotnik „korzenny” znaczy tyle co „aromatyczny”). Kto zatem ma zdrowe korzenie, ma do czego sięgać i ma z czego czerpać – tego życie jest odpowiednio doprawione, ma smak przyjemny, a nie mdły. Jest cenną przyprawą także dla rodziny, którą dana osoba zakłada – podobnie jak to, co wnosi do niej współmałżonek.
Nie tylko w przyrodzie korzenie są życiodajne. Podobnie jest w rodzinie – zdrowe korzenie działają uzdrawiająco na wszystkich: rodziców i dzieci. Dlatego pamięć o korzeniach jest tak ważna. Siła i mądrość, które z nich czerpiemy, pomagają przezwyciężać kryzysy i leczyć rany, które sobie zadajemy.
W Biblii jest mowa o korzeniu Jessego – w średniowieczu kojarzono z nim ród, z którego wywodził się Jezus. Korzenie każdej rodziny to historia jej rodu. Naśladujemy naszych przodków, kierujemy się w życiu zasadami, które wpoili nam rodzice, a im przekazali je ich rodzice, a nasi dziadkowie – i tak duchowa spuścizna przechodzi z pokolenia na pokolenie. Pewna kobieta o szlacheckim pochodzeniu opowiadała mi, że w święta Bożego Narodzenia zachowuje ze swoimi dorosłymi dziećmi te same zwyczaje, które od setek lat były kultywowane w jej rodzinie. To właśnie rytuały i ich powtarzalność umożliwiają przekazywanie następnym pokoleniom tego, co było ważne dla ich przodków: wiary i sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach życiowych. Współczesnym rodzinom pomaga zainteresowanie się historią przodków, ich życiem i tym, jak radzili sobie w różnych okolicznościach, często trudnych, a nawet dramatycznych.

NA PODSTAWIE FRAGMENTU KSIĄŻKI ANSELMA GRÜNA. NA DOBRE I NA ZŁE. CHRZEŚCIJAŃSKIE SPOJRZENIE NA RODZINĘ, WYDANEJ PRZEZ EDYCJĘ ŚWIĘTEGO PAWŁA.