Porady

W co się bawić

fot. Shutterstock

Najtrudniejsze są dla dzieci długie podróże samochodem. Co prawda wielu rodziców zaopatrzyło się już w przenośne odtwarzacze DVD, ale mimo wszystko, ile filmów można obejrzeć podczas podróży? Nawet najwytrwalsze dzieciaki w końcu się poddają. Podobnie jest ze słuchaniem muzyki czy bajek, choć z pedagogicznego punktu widzenia te przynajmniej uruchamiają wyobraźnię. Przez jakiś czas sprawdzają się nowe, specjalnie na te okazję zakupione zabawki. Jednak podczas wielu godzin bodźce powinny się zmieniać, inaczej dzieci zaczynają marudzić i płakać. Aktywne spędzanie czasu z rodzicami sprawia, że droga przestaje się dziecku dłużyć, maluch uczy się skupiać uwagę, zapamiętywać i kreatywnie myśleć. A następnym razem sam proponuje rodzicom zabawy słowne.  


Krowy i czerwone auta
Zabawy w liczenie bywają tym atrakcyjniejsze, im ciekawsze przedmioty się wybierze. Moja rodzina uparła się na czerwone samochody i za każdym razem, kiedy wyruszamy w podróż, dzieci zastanawiają się, ile miniemy tym razem czerwonych aut, niezależnie od tego, że nie liczymy ich przecież przez całą drogę! Córeczka mojej koleżanki liczyła krowy i konie. Kto policzy więcej, oczywiście wygrywa. Warto ufundować przy tej okazji niewielką nagrodę, np. batonik czy czekoladkę. I naturalnie pamiętać o tym, żeby dać dzieciom szansę i od czasu do czasu „przeoczyć” jakieś auto czy krowę. Starszym pociechom możemy zaproponować grę polegającą na liczeniu w pamięci przedmiotów, które znajdują się w naszym domu lub ogrodzie, np. jedna osoba wymienia dwa komputery, kolejna dodaje cztery telefony komórkowe, następna do sumy sprzętów dolicza dwa telewizory. Przegrywa ten, kto pomyli się w liczeniu. Górą matematycy!   

ENTLICZEK, PENTLICZEK
Nie każdy lubi liczyć, a na pewno nie powinny tego robić osoby cierpiące na chorobę lokomocyjną. Lepiej zaproponować im konkurs piosenki. Niech każdy zaśpiewa choć jeden utwór. Wygrywa ten, kto pamięta dłuższy fragment lub kto najbardziej porwie publiczność, czyli pozostałych pasażerów. Jeśli śpiewanie nie jest waszą mocną stroną, możecie zastąpić piosenki wyliczankami lub rymowankami własnego pomysłu (na wybrane tematy). Wystarczy, aby miały co najmniej dwa wersy, wcale nie muszą być rymowane. Uciechy będzie na pewno co niemiara. Za inspirację mogą posłużyć wcześniej przesłuchane płyty CD z wyliczankami, takimi jak „Kółko graniaste. Zabawy i wyliczanki dla najmłodszych”, „Entliczek, pentliczek… ulubione wyliczanki” czy „Ulubione wyliczanki dla dzieci”, lub przeczytanie przed wyjazdem wybranych wyliczanek (patrz ramka). Może się okazać, że wasze pociechy polubią wyliczanki z waszego dzieciństwa.

Co jest w koszyku
Kiedy my, rodzice, czujemy się już zmęczeni i chcielibyśmy chwilę odpocząć, niech dzieci zagrają w skojarzenia. Nie ma tu przegranych ani wygranych – zawsze znajdzie się jakieś bliższe czy dalsze skojarzenie. I tak np.: kino – Epoka lodowcowa – tygrys – zoo – klatka – blok – osiedle – podwórko – trawa – biedronka. Można w to grać bez końca. Ostatnio jedna z koleżanek podsunęła mi jeszcze inną zabawę słowną, w której jedna osoba mówi: „Do walizki zapakuję...” lub „Do koszyka włożę...” i w tym miejscu wymienia jeden przedmiot. Kolejny domownik powtarza początek wraz z wybranym przedmiotem i dodaje drugi, następny – trzeci. Najtrudniejsze jest powtórzenie tego wszystkiego, co zostało wymienione wcześniej, czyli wykazanie się dobrą pamięcią.  

Słowny ping-pong  
W naszej rodzinie najpopularniejszą grą słowną jest zgadywanka „10 pytań”. Jedna osoba przywołuje na myśl kogoś, kto jest znany innym członkom rodziny, i czeka, aż druga osoba odgadnie, kogo ma na myśli, w wyniku zadawania pytań. Maksymalnie może ich zadać dziesięć, a na każde można odpowiedzieć „tak” lub „nie”. Kolejna zabawa polega na tym, że jedna osoba wypowiada wyraz, a druga zaś mówi kolejny zaczynający się na ostatnią literę poprzedniego itd. Zabawa kończy się, gdy ktoś nie ma pomysłu.
Na zakończenie propozycja słownego ping-ponga pod hasłem „kocham cię”. Gra sprzyja wprowadzeniu i utrzymaniu miłej rodzinnej atmosfery. Powinna odbywać się w szybkim tempie, podobnym do tempa gry w ping-ponga. Gracze prowokują się nawzajem do wymyślania coraz to nowych okoliczności, w których czują do siebie miłość, np. pierwszy mówi „Kocham cię w deszczowe dni”, a drugi odpowiada „Kocham cię, gdy z nieba bije żar”. Zdania padają na zmianę aż do wyczerpania pomysłów. Zajęte dzieciaki nawet nie zauważą, kiedy dojedziecie do celu. I będą pamiętały, że świetnie się bawiły, a o to przecież chodzi.