Numer 2/10

Dom bez pudła

Czy przysłowiowe okno na świat przestało być głównym meblem? Do dyskusji zaprosiliśmy rodziny, których członkowie nie deklarują się jako wywrotowcy albo przyczółek awangardy.

Życie bez telewizora – czy to dzisiaj możliwe? I jaki ma sens?

Faustyna (14 lat): Możliwe, bo my żyjemy bez telewizora.

Wujek Norbert: My z Anią już od szesnastu lat, od dnia naszego ślubu.

Wujek Marek: Komfortem jest móc zrezygnować z czegoś… Padło na TV.

Wujek Darek: U nas to wyszło naturalnie. Mieszkaliśmy na piętrze, a na parterze babcia i jej telewizor. Spędzaliśmy czas ze sobą albo z babcią. I już.

Czyli jednak Waszym zdaniem telewizor to złodziej czasu?

Ciocia Małgosia: Na to wychodzi. W domu oszukiwalibyśmy samych siebie, planując, że nie zmarnujemy czasu z powodu hibernacji przed telewizorem. 

Mówicie telewizorowi „nie – bo nie!”, czy są jakieś inne powody takiej decyzji?

Ciocia Ania: Ta sytuacja ma swoje słabe strony – na przykład dzieci miewają kłopot z odrobieniem lekcji, bo nie znają jakiegoś popularnego programu…

Ciocia Małgosia: Przepraszam, ale muszę tu niezbyt grzecznie przerwać. Te „kłopoty” nie przeszkadzają waszym dzieciom być prymusami w klasie!

Wujek Darek: Ale czy to problem? Nie przypominam sobie, kiedy moje dzieci miały taką pracę domową. Poza tym poziom wielu programów jest żenujący, co stwierdzam, gdy bywamy u znajomych. Nie widzę żadnej złej strony nieposiadania telewizora. Im dłużej go nie mam, tym bardziej się cieszę.

Wujek Norbert: Ale jednak relacje z wizyt papieskich albo ważnych wydarzeń oglądamy u znajomych.

Ciocia Ania: Przyznasz, że to dobra okazja do kontaktów towarzyskich.

Są plusy życia bez telewizora? Chyba, że jesteście po prostu upartymi dziwakami?

Małgosia (15 lat): Plusem jest brak nawyku siedzenia godzinami przed ekranem.

Przeciętny Polak spędza w taki sposób podobno sześć godzin dziennie.

Faustyna: Sześć godzin dziennie?! Wolałabym poczytać albo pojeździć na rowerze.

Wujek Marek: Tak… Mamy w to miejsce alternatywne pomysły na spędzenie czasu.

Zatem co? Spacer? Szachy? Narty biegowe? Mili goście? Herbata w ogrodzie? Gazety?

Wujek Marek: Oczywiście. Właśnie tak.

Wujek Norbert: I można spokojnie porozmawiać z własnymi dziećmi.

Ciocia Ania: Dla mnie ważne jest, że bez telewizora jesteśmy mniej narażeni na bombardowanie pornografią lub obrazami z pogranicza dobrego smaku. Jesteśmy też bardziej odporni na pokusy zbędnych zakupów, bo naszymi decyzjami nie rządzi reklama. No i nie musimy walczyć z dziećmi, by zamiast oglądać TV, odrabiały lekcje, czytały, ćwiczyły grę na instrumentach, pomagały w domu.

Magdo, a Ty? Chciałabyś, żeby u Was był telewizor?

Magda (10 lat): Nie.

Naprawdę?! Dlaczego?

Magda: Bo mama i tata oglądaliby wiadomości albo seriale, zamiast mi poczytać.

Ale przecież Ty umiesz już czytać!

Magda: To nie to samo… I lubię oglądać w komputerze filmy ze sobą, jak byłam mała.

Weroniko, a czy Twojej w klasie nikt się nie dziwi, że nie znasz nazwisk aktorek?

Weronika (15 lat): W gimnazjum to żadna sensacja. Ale miałam kilka zabawnych sytuacji z koleżankami w podstawówce, bo wszyscy wiedzieli, że u nas nie ma telewizora. Czasem słyszałam: „Jak ty możesz bez tego żyć?! Przecież ja nic innego w domu nie robię!”. I…

Zaraz, zaraz. Ale powszechnie uważa się, że przed telewizorem można odpocząć, czegoś ciekawego się z niego dowiedzieć, poznać nowe rejony świata…

Wujek Marek: Niech odpoczywa, kto potrafi. Ja się przed telewizorem meczę. Zwłaszcza na spotkaniu rodzinnym, gdy jestem zmuszony do łypania jednym okiem. Wiedzę o świecie wolę czerpać z bardziej różnorodnych źródeł: z prasy, radia, Internetu, rozmów z mądrymi ludźmi.

Maciek (15 lat): A mnie się wydaje, że gdyby u nas był telewizor, to mielibyśmy mniej czasu na wszystko.

Na co? Na grę na instrumentach, malarstwo, sporty? Wiem, że na co dzień to robicie.

Maciek: Tak. Ostatnio na wakacjach mieliśmy w pokoju telewizor, ale ani razu go nie włączyliśmy. Nawet przy gorszej pogodzie. Robiliśmy inne, fajne rzeczy.

Moi Drodzy, mówicie wszyscy jednym głosem… Coś Wam za gładko to idzie.

Wujek Marek: Gładko. Znamy jeszcze pięć rodzin, obywających się bez telewizora.

Małgosia: A ja znam osoby, które mają ten sprzęt i chciałyby się go pozbyć!  
 
Małgosiu! Ależ puenta! Po prostu bez pudła! Dziękuję za rozmowę.